مستند «خون و گوشت» که از طریق تصاویر آرشیوی و خاطرات بیش از ۴۰ همکار، دوست و طرفدار جان گرفته است، بسیار فراتر از داستان یک زندگی فیلم‌سازی غیرمعمول است. این اثر به زیبایی دنیای جوامع فیلم‌سازان مستقل و حاشیه‌ای را که در دهه ۱۹۷۰ در کالیفرنیا وجود داشتند و شیوه عجیب تلاقی آن‌ها با هالیوود جریان اصلی و اتحادیه‌های مستقل را به تصویر می‌کشد. در پروژه‌های آدامسون، عوامل همیشگی اورسن ولز و فیلم‌بردارانی چون گری گریور، ویلموش زیگموند و لازلو کواچ در کنار باد کاردوس و حتی در مقطعی، چارلز منسون کار می‌کردند! دیوید گرگوری کارگردان سال‌ها وقت صرف ساخت این فیلم کرد و با همه، حتی پلیس‌هایی که روی پرونده قتل آدامسون کار می‌کردند، گفتگو کرد تا زندگی جسورانه و مرگ تراژیک او را در کنار تئوری‌های توطئه فضایی، رقصنده‌ها و کلنل ساندرز به تصویر بکشد.

پس از آنکه زنی آسیب‌دیده در دفاع از خود شوهر ثروتمندش را به قتل می‌رساند، خانواده و دوستان شوهرش از راه می‌رسند تا سهمی از ارثیه را برای خود دست‌وپا کنند، حتی اگر این کار به قیمت دیوانه کردن این زن بیچاره یا بدتر از آن تمام شود.

رابرت ای. برنز، مدیر هنری فیلم اصلی «کشتار با اره‌برقی در تگزاس»، شیفته بازیگری به نام راندو هتن معروف به «کریپر» بود. برنز ظاهری معمولی داشت اما سرشار از خلاقیت‌های عجیب و غریب بود. هتن که از بیماری آکرومگالی رنج می‌برد، ظاهری عجیب و منحصربه‌فرد داشت، اما در زندگی شخصی یک فرد کاملاً معمولی بود. در فیلم «راندو و باب»، داستان زندگی این دو نفر به هم گره می‌خورد.

مستندی درباره فیلم‌های ترسناک پرفروش دهه ۹۰ میلادی که مستقیماً برای پخش در شبکه ویدیو خانگی ساخته می‌شدند.

وحشی! سادیستی! تشنه هیجان! وقتی صحبت از فیلم‌سازی مستقل در ایالت آفتابی فلوریدا می‌شد، ویلیام گرفه وحشی‌ترینِ وحشی‌ها بود! در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، این تهیه‌کننده و کارگردان ساکن میامی، تاریک‌ترین گوشه‌های باتلاق‌های فلوریدا را به استودیوی شخصی خود تبدیل کرد. از تمساح‌های خشمگین تسخیرشده توسط یک جادوگر باستانی سمینول (در فیلم نفرین مرگبار تارتو) تا مار خزنده به نام استنلی، ویلیام گرفه فیلم‌های استثماری کم‌هزینه‌ای را برای سینماهای روباز و سالن‌های سراسر جهان تولید می‌کرد. اکنون، بدون نیاز به قفس یا دیگر وسایل حفاظتی، داستان ناگفته جسورترین فیلم‌ساز فلوریدا به روی پرده می‌آید... در رنگ‌های روان‌گردان!

بزرگداشتی برای سینمای اسلشر، از فیلم «روانی» تا به امروز، با تمرکز بر برجسته کردن بسیاری از آثار کالت و فراموش‌شده این ژانر، کالبدشکافی راه‌های بقا در یک فیلم اسلشر و تامل در این که چرا بازمانده نهایی تقریباً همیشه یک دختر است و به ندرت یک پسر است. این مستندی است که هم برای بزرگ‌ترین طرفداران فیلم‌های «آدم‌کش‌های دیوانه» و هم برای کسانی که شاید فقط فیلم‌های «هالووین» و «جیغ» را دیده‌اند، ساخته شده است. در هر صورت، این مستندی است که ثابت می‌کند فیلم اسلشر واقعاً برای همیشه زنده است!

سه دختر ساکن لس‌آنجلس در دهه ۱۹۸۰ میلادی، زمانی به شهرتی کالت دست یافتند که «به‌طور اتفاقی» از مدلینگ به بازیگری در فیلم‌های درجه دو (B-movies) روی آوردند؛ دورانی که با رونق شدید عرضه مستقیم فیلم‌های ترسناک روی نوار ویدئو هم‌زمان شده بود. این سه نفر که به «سه‌گانه وحشت» معروف بودند، یعنی لینیا کویگلی (بازگشت مردگان متحرک)، برینکی استیونز (قتل‌عام در مهمانی شبانه) و میشل باور (مقبره)، سالانه در بیش از ده فیلم نقش‌آفرینی می‌کردند و با مردانی در لباس‌های لاستیکی هیولا، نوجوانان بالغ‌نشده و دوش‌های مرگبار دست‌وپنجه نرم می‌کردند. آن‌ها در فیلم‌های کالت و کمدی‌مسخره‌ای چون «دختران انجمن در سالن بولینگ» (۱۹۸۸) و «خواهران کابوس» (۱۹۸۷) با یکدیگر هم‌بازی شدند. آن‌ها به سراسر جهان سفر کردند، با رئیس‌جمهور ریگان ملاقات کردند و امپراتوری‌های کوچکی از کارت‌های بازی، کتاب‌های کمیک و کیت‌های مدل‌سازی ساختند. اما ناگهان همه چیز فروپاشید. این مستند به مرور خاطرات این بازیگران و همکاران همیشگی‌شان می‌پردازد و نشان می‌دهد که آن‌ها چقدر باهوش بودند که نقش آدم‌های احمق را بازی می‌کردند.

مایک رودز، نامزد شهرداری، در خانه خود در حومه لس‌آنجلس توسط تروریست‌های نقاب‌دار ناشناس ربوده می‌شود. همسرش کلی به سختی از این سوءقصد جان سالم به در می‌برد و موفق می‌شود یکی از ربایندگان را شناسایی کند. او تا زمان انجام تحقیقات در لیست حفاظت پلیس قرار می‌گیرد. روگر، یک جایزه‌بگیر سرسخت و بی‌رحم، برای انتقام مرگ همکارش در خیابان‌ها به راه افتاده است. روگر با استفاده از کلی به عنوان طعمه، بازی خطرناکی را آغاز می‌کند تا کاوانو، رئیس دیوانه یک باند تبهکاری که پشت این آدم‌ربایی است را از مخفیگاهش بیرون بکشد.